Categories
az nou sabz va taze shawim bad award چاشنی های اندیشه

هیچکدام از روشنگران ما

هیچکدام از روشنگران ما نتوانستند گوهر اسلام راستین را برای ایرانیان مانند این رژیم ، روشن وچشمگیرکنند.

M. Jamali

Keiner unserer Intellektuellen konnte den Iranern das Wesen des wahren Islam so erklären wie dieses Regime.

None of our intellectuals could explain the essence of true Islam to Iranians like this regime.

Ninguno de nuestros intelectuales podría explicar la esencia del verdadero Islam a los iraníes como este régimen.

Aucun de nos intellectuels n’a pu expliquer aux Iraniens la nature du véritable islam comme ce régime l’a fait.

This Chashniha as a PDF > https://jamali.info/wp-content/uploads/2024/01/none_of_our_intellectuals_1a.pdf

Categories
gashn

مهرگان

مهرگان که میترا کانا یا میترا گانا باشد
به معنای زنخدا مهر است که سیمرغ بوده است
نه این میتراس که الهیات زرتشتی، بنام خدای مهر
جانشین سیمرغ ساخته است
آنچه بنام خدای مهر، درمقالات و نشریات ،علم کرده میشود
کسی جز ضحاک نیست که خدای پیمان برپایه قربانی خونی بوده است

M. Jamali –

Mehrgan, das auch Mitra Kana oder Mitra Gana genannt wurde, repräsentierte die weiblicher Gottheit des „Mehr – مهر“, die Simorgh war und nicht Mithras, den die zoroastrische Theologie als Gottheit des “Mehr” (der ‚Liebe‘) bezeichnete, und an die Stelle Simorghs setzte.

Die als Mehr bezeichnete Gottheit, deren Beschreibung wir in Artikeln und wissenschaftlichen Abhandlungen finden, ist kein anderer als Zahhak, der die Gottheit des Bundes war, der auf Blutopfern basierte.

Mehrgan, who was also called Mitra Kana or Mitra Gana, represented the female deity of “Mehr – مهر”, who was Simorgh and not Mithras, whom Zoroastrian theology referred to as the deity of “Mehr” (of ‘love’), and with whom they installed as a substitute and replacement for Simorgh.

The deity referred to as “Mehr”, whose description we find in the articles and scholarly treatises, is none other than Zahhak, who was the deity of the covenant based on the blood sacrifice.

– M. Jamali

Categories
farhangshahr kherad sayrmaye falsafi iran secular mysticism secularite چاشنی های اندیشه

Secular grounds

سکولار، دراصل به « زندگی درزمان گذرا وتحقیرآن وپشت کردن به آن»، گفته میشده است وسپس،درست «زندگی درزمان گذرا»، مطلوب جامعه شده است. یکی ازپیآیندهای تحقیر« آنچه گذراست»، اینست که « فرد» درمقابل«جامعه وطبقه وامّت وملت وقوم»، نماد گذرا بودنست، و« فرد» رابرای بقای امت وجامعه وقوم وطبقه وملت، میتوان قربانی کرد.

منوچهرجمالی

Secular originally meant “living in the passing time, despising it and turning your back on it”. Later “living in transitory time” has become desirable for society. One of the consequences of scorning “what is transitory” is that an “individual” in front of “society, class, creed, nation, and ethnicity” is a symbol of transience, and the “individual” can be sacrificed for the survival of the community, society, people, class, and nation.

Weltlich bedeutete ursprünglich „in der vergänglichen Zeit leben, sie verachten und ihr den Rücken kehren“. Später wurde das „Leben in der vergänglichen Zeit“ für die Gesellschaft etwas Erstrebenswertes.
Eine der Folgen der Verachtung dessen, „was vergänglich ist“, ist, dass ein „Individuum“ vor dem Hintergrund der „Gesellschaft, der Klasse, der Glaubensgemeinschaft, des Volkes und der Nation“ ein Symbol von Vergänglichkeit darstellt, und dass es für das Überleben der Gemeinschaft, der Gesellschaft, des Volkes, der Klasse und der Nation geopfert werden kann.

– M. Jamali

And visit our new pages at: https://farangis.de/neumithraeum/

Categories
gashn secularite

Nowrooz and Secularity

In secularity every day is a celebration. In heathen Iranian culture, every day is Nowruz. Celebration is always about “renewal”. Why Nowruz became a festival, when man became an enemy to his own celebrational-wisdom; the narration of Nowruz in the Shahnahmeh is a narration of the Zoroastrian priests during the Sassanian period. The meaning of “secularity” is that: life in time is celebration. Life is ‘laughing’ in ‘time’.

In der säkularen Welt ist jeder Tag ein Fest. In der heidnischen iranischen Kultur ist jeder Tag Nowruz. Beim Feiern geht es immer um “Erneuerung”. Warum Nowruz zu einem Fest wurde, als der Mensch zum Feind seiner eigenen Festweisheit wurde; die Erzählung von Nowruz im Shanameh ist eine Erzählung zoroastrischer Priester aus der sassanidischen Zeit. Die Bedeutung von “Säkularität” ist, dass das Leben in der Zeit ein Fest ist. Das Leben ist ein “Lachen” in der “Zeit”.

جـشـن در ایران

درسکولاریته، هرروزی، جشن است
درفرهنگ ایران
هرروزی، نوروزاست
جشن، همیشه با « نوشدن » کاردارد
« چرا نوروز ،جشنی شد که انسان، دشمن خردِ جشن سازِِ خود شد »
روایت شاهنامه ازنوروز، روایتی ازموبدان زرتشتی در دوره ساسانیانست
معنای « سکولاریته » اینست که: زندگی در زمان ، جشن است. زندگی، خندیدن درزمانست.

منوچهرجمالی

VIEW THIS ARTICLE AS WORD.DOC
VIEW THIS ARTICLE AS PDF

Categories
jomhouri irani kherad sayrmaye falsafi iran nou andishi چاشنی های اندیشه

Negation of time, being and world


سکولار، دراصل به « زندگی درزمان گذرا وتحقیرآن وپشت کردن به آن »، گفته میشده است وسپس، درست « زندگی درزمان گذرا »، مطلوب جامعه شده است. یکی ازپیآیندهای تحقیر« آنچه گذراست »، اینست که « فرد » درمقابل « جامعه وطبقه وامّت وملت وقوم »، نماد گذرا بودنست، و« فرد » رابرای بقای امت وجامعه وقوم وطبقه وملت، میتوان قربانی کرد.

منوچهر جمالی

Categories
az nou sabz va taze shawim farhang simorghi kherad sayrmaye falsafi iran چاشنی های اندیشه

Emerging from the Dark

هر کشاورزی میداند که حقیقت هرتخمی

هر کشاورزی میداند که حقیقت هرتخمی، در درون آن تخم (= هاگ = حق) پوشیده و نهفته است، و باید آن را در خاک تیره نهفت، تا درروئیدن، «حقیقت» نهفته در تخم (= هاگ = حق) پدیدارشود. از این رو در عربی به کشاورز، «کافـر» میگفتند. حقیقت هر چیزی و حقیقت انسان نیز، درون خود آنها نهفته است و فقط باید آنرا رویانید و زایانید. درست این «کافر» هست که به حقیقت چیزها پی میبرد. ولی محمد فقط از کار کشاورز (= کافر)، فقط بخش پوشاندن و نهفت تخم را میدید، و غایت آن پوشاندن را که پیدایش حقیقتست نمیدید. از این رو پوشاننده حقیقت خودش را، کافرخواند. چون او حق و حقیقت را فراسوی گیتی وانسانها میدانست. ولی ما همه کافریم، چون حقیقت را درون انسان و درون گیتی میدانیم و آنرا چون کشاورز (کافر)، از تاریکی بیرون میآوریم.

منوچهر جمالی

this chashniha as a word.doc – as a pdf

Painting top: by Farangis G. Yegane, oil on canvas.

Categories
kherad kherad sayrmaye falsafi iran nou andishi چاشنی های اندیشه

Selfenlightenment

تا دیگری برای من میاندیشد، من، بنده وعبد اوهستم. تا اندیشه دیگری، جای اندیشیدن مرا میگیرد، من، به عقیم بودن خود، گواهی میدهم و با اندیشه دیگری، عقیم بودن خودرا میپوشانم. تا اندیشه دیگری، مرا روشن میکند، بیان آنست که « آتش جان من »، خاموش شده ومُرده است. تامن با این « روشنائی وامی »، روشنگرجامعه میشوم، جامعه را، روشن نمیکنم، بلکه با این روشنائی، آتشِ جان مردم را میکـُشم، تا آنکه این روشنائی وامی مرا بپذیرند.

خدای ایران، روشنگری نمیکرد، و روشنی به کسی وملتی، قرض نمیداد تا آتش جان آنهارا بمیراند، بلکه افتخار خودرا این میدانست، که آتش جان انسانهارا بیفروزد، تا همه انسانها ازآتش جان خودشان، روشن شوند. خودشان، سرچشمه روشنی وبینش گردند، تا خرد انسانها، شعله وتابش آتش جان انسانها باشد. روشنائی که ازآتش جان خود انسانها برنخاسته باشد، نشان عقیم ونازابودن آنهاست و آنها که عـقیمند، عبد وبنده میشوند.

فکری روشن است که، ازآتش جان خود انسان، افروخته شده باشد. فکری روشنست که جان خود انسان، آنرا آفریده باشد. این مَـنیدن یا اندیشیدنست که با آن، انسان، « من » و سرفراز و آزاد میگردد.

منوچهر جمالی

this chashniha as a word.doc – as a pdf

Categories
auf Deutsch farhang simorghi simorghi journal

Das Denken beginnt mit dem Lachen

Simorghi / سیمرغی

a philosophical journal on secular mysticism and iranian culture

Jahrgang 3 / Volume 3

Simorghi, Jahrgang 3, Nr. 1, ISSN 2701-374X, Mai 2022. Das Denken beginnt mit dem Lachen: Die unsterbliche Kultur des Iran.

Via dem DNB-Server: https://d-nb.info/125739634X/34 ; Katalogeintrag: https://d-nb.info/125739634X/

Das Denken beginnt mit dem Lachen: die unsterbliche Kultur des Iran (überarbeitete Version)

Im Jahr 2009 haben Manuchehr Jamali und ich in Eile unser gemeinsames Buch „Das Denken beginnt mit dem Lachen: die unsterbliche Kultur des Iran“ herausgebracht. In dem Jahr zeigte sich die Wehrhaftigkeit eines großen Teils der iranischen Bevölkerung bei den Demonstrationen nach den Präsidentschaftswahlen auf den Straßen Irans. Das Regime begegnete dem Widerstand mit äußerster Gewalt und konnte so über Jahre sicherstellen, dass augenscheinliche Ruhe gewahrt werden musste.

Jamali und ich betrieben schon viele Jahre gemeinsam im Netz Seiten, insbesondere www.jamali.info, auf denen wir mithin auch versuchten andere säkulare politische Aktivist*innen zu unterstützen. Wir schrieben an unserem Buch und ich hatte zu der Zeit kein Autokorrektur-Programm auf meinem Computer – man glaubt es kaum – und auch hatte ich leider zu dem Zeitpunkt damals niemanden, der mir alle Kapitel hätte Korrektur lesen können. Die Idee zu dem gemeinsamen Buch entstand spontan. Ich betrieb die Webseiten von Jamali über seine philosophischen Ansätze und war somit mit vielen seiner Gedanken vertraut, obgleich ich mich auch bis heute eher unsicher und bevorzugt schriftsprachlich in der persischen Sprache bewege (was mir meine iranischen Verwandten und Freund*innen kaum verzeihen). Zudem waren mir die Inhalte von Jamali auch vertraut durch unsere Gespräche miteinander und zu dritt mit Farangis G. Yegane.

Die Auseinandersetzung mit einem säkularen Mystizismus im Erbe früher iranischer Kultur, setzt das in eine denkerische Praxis um, was man als ein passendes, in dem Fall kulturspezifisches Pendant zur heutigen Diskussion über eine Dekolonialisierung im Denken verstehen könnte.

Jamali erkannte bereits während seiner Studienaufenthalte in der BRD der Nachkriegszeit, wie wichtig es ist, sich mit den philosophischen Ansätzen des eigenen Kulturraumes zu befassen. Durch die Kontrastierung und das In-Verhältnis-Setzen westlicher Philosophien und von Rezeptionen klassischer philosophischer Ansätze der Antike beispielsweise, wurde ihm früh klar, was im iranischen Kulturgebiet und dessen Sprachraum gedankliche Dimensionen und Blickwinkel waren, die keinesfalls sowohl im Zuge akademischer Westzentriertheit als auch der politisch-religiösen Problematik, der sich der Iran gegenüber sah und sieht, verloren gehen dürften.

Unter der Gemeinschaft iranischer Exilant*innen tat man sich schwer mit einem Ansatz, der sich gedanklich in fast archäologischer Weise an die Literatur und die Philosophien des eigenen Kulturkreises annäherte und diese mit zeitgenössischer Philosophie und Politik verband. Im Westen „angekommen“ wendete man sich eher den Idealen sozialistischer Nüchternheit und einem einhergehenden Pragmatismus zu oder aber auch den Kompatibilitäten mit kapitalistisch-orientierenten Lebensentwürfen, Neoliberalismus und den allgemeinläufigen Vorstellungen über ein gesellschaftliches sowie individuelles Konformitätsstreben, das sich an den jeweiligen politisch-hegemonialen Prozessen ausrichten wird. Von beiden westlich-zentrieren Achsen her konnte man nun schließlich aber auch eine „Renaissance“ (und einer damit einhergehenden und Kompatibilitätsschaffung) erlernter religiös-politischer Herrschaftsvorstellungen herbeisehnen, als vermeintliche Alternative und Rückbesinnung auf die geschichtlichen Wurzeln im Orient.

Die Auseinandersetzung mit immerhin doch tradierter „alter Geschichte“ aus der eigenen Kultur, mit dem Fokus auf die iranische Sprache als etymologisch wichtigem Gegenstand, schien trotz allem Nationalstolz und trotz aller augenscheinlichen, aber vielleicht doch etwas vordergründigen Kulturpflege, vielen Zeitgenoss*innen einfach nicht nachvollziehbar und als philosophisch-kulturellen Ausgangspunkt nicht tragbar. Sicherlich ist auch heute die Synthese von Mythologie und Philosophie, die eigentlich zwei voreinander untrennbare Themen seien müssten, eher ein Außenseiterthema. Die Vorstellung frühe Geschichte sei ab einem gewissen Punkt zwangsläufig mit irgendeinem Grad an Primitivität gleichzusetzen – gleich wie die Bewertung vermeintlicher Primitivität ausfällt – begegnet uns in der Gegenwart immer wieder.

Jamali hat sich neben seiner Schriftstellerei und seiner Tätigkeit als Herausgeber oppositioneller, pro-demokratischer Meinungsvielfalt in den Jahren zwischen 1960 und 1985 als Galerist mit Hauptsitz in London mit der Kuration und der musealen Repräsentation archäologischer Kunst befasst, mit den Schwerpunkten auf griechische-, römische- und byzantinische Kunst, und im spezifischen mit Ausnahmekunst. Kultur als ein Kontinuum voller innerer Abzweigungen, war für Jamali Gegenstand der kritischen Auseinandersetzung und der Kulturanalyse.

Sprache und Inhalt zusammenzusetzen, gleich einem archäologischen Restaurierungsprozess, mutet in der sprachlich-praktischen Umsetzung vereinfachend an, weil man in die Grundlagen von Sprachen eintaucht. Dies sind überraschende Prozesse, da uns in der Regel alte bildlich-arbeitende Ausdrucksweisen fern sind – und noch ferner, wenn wir westlich geprägt sind, sind uns alte Begriffsbildungen mit Morphemen, die sich nicht auf das Altgriechische oder das Lateinische zurückführen lassen. Eine Annäherung an Mythologeme und damit im Zusammenhang stehende Denkmöglichkeiten ist aber kaum anders möglich als mit einem sich Heranwagen an die alten Bilder und Geschichten und die sprachlichen und inhaltlichen Fragmente.

Ich korrigiere hiermit also nochmal unser Buch über eine frühe iranische Bezugnahme auf das „Sein in der Zeit“ – wie es im Schahnameh Bezeichnung findet. Ein Zeitbegriff und ein Begriff des „in der Welt seins“, der sich säkular-mystisch betrachtet, und sich nicht auf unsere gedanklichen Territorialbegriffe begrenzen lassen muss.

Gita Marta Yegane Arani, Usingen 2022

 

Categories
soxaraniha

گفتارهای کوتاه فلسفی – ١

گفتارهای کوتاه فلسفی – ١

گفتارهای کوتاه فلسفی از کتابهای فلسفی یک فیلسوف – ١

(1-33)

گفتارکوتاه فلسفی 1

گفتارکوتاه فلسفی 2

گفتارکوتاه فلسفی 3

گفتارکوتاه فلسفی 4

گفتارکوتاه فلسفی 5

گفتارکوتاه فلسفی 6درباره فلسفه چیست؟

گفتارکوتاه فلسفی 7 — متفکربودن یا معتقد به یک فلسفه بودن

گفتارکوتاه فلسفی 8 — گرفتن حق حاکمیت ازهرفکری

گفتارکوتاه فلسفی 9 — وظیفه تازه تفکرفلسفی

گفتارکوتاه فلسفی 10 — عمل هم باید مزه داشته باشد

گفتارکوتاه فلسفی 11 — سرودی که جهان را به جنبش انداخت

گفتارکوتاه فلسفی 12 — آنچه علت مرگ سقراط شد

گفتارکوتاه فلسفی 13 — انگیزه، همیشه اهریمنی است

گفتارکوتاه فلسفی 14 — ازحقیقت آموزنده به حقیقت انگیزنده

گفتارکوتاه فلسفی 15 — از روش ِآموختن به روش ِانگیخته شدن

گفتارکوتاه فلسفی 16 — تقدم « ایده » بر« شخص»، بنیاد تفکرفلسفی

گفتارکوتاه فلسفی 17 — اندیشیدن برضد عقل هم ، فلسفه است

گفتارکوتاه فلسفی 18 — گسستن ازیک اندیشه درفلسفه ، لذت دارد – گسستن ازدین وایدئولوژی ، عذاب دارد

گفتارکوتاه فلسفی 19 — فلسفه ، دوستی با افکاراست ، نه تابعیت ازافکار

گفتارکوتاه فلسفی 20 — تفکرفلسفی ریشه درهمآفرینی روشنی با تاریکی دارد

گفتارکوتاه فلسفی 21 — بدون تفکرزنده فلسفی، به آزادی نخواهیم رسید

گفتارکوتاه فلسفی 22 — مسئله بنیادی، مسئله انگیختن انسان به خودآفرینی است

گفتارکوتاه فلسفی 23 — فاجعه فرهنگی معاصر، فرق میان روشنگرو متفکرفلسفی

گفتارکوتاه فلسفی 24 — اندیسیدن فلسفی، شکفتن گوهرفرد انسانیست

گفتارکوتاه فلسفی 25 — شیوه ِانگیخته شدن به نوآفرینی درفلسفه

گفتارکوتاه فلسفی 26 — از«مفهوم فلسفی»، به » واژهِ روئیده درفرهنگ» ملت

گفتارکوتاه فلسفی 27 — تفکرفلسفی، راه رسیدن به دانش است یا تکان خوردن وجود ازفریب خوردگیست؟

گفتارکوتاه فلسفی 28 — تفکر فلسفی، جوان-اندیشی است – دموکراسی، استوار برجوان-اندیشی است

گفتارکوتاه فلسفی 29 — تفکرفلسفی زهیده ازمنش جوانی – برضدخدایان حکیم وبرضدحکمت – وبرضد حکم وحکومت وحاکم

گفتارکوتاه فلسفی 30— ازتاریخ ِ اشتباهات – تا کشف فرهنگ، دربیغوله ها ودرزها

گفتارکوتاه فلسفی 31 — تفاوت مفهوم خرد با عقل – تفکرفلسفی، من درآورده ایست

گفتارکوتاه فلسفی 32 — ازفرق میان مفهوم « خرد» درفرهنگ ایران – و« خرد» دریزدانشناسی زرتشتی – و ازعقل اسلامی وعقل درغرب

گفتارکوتاه فلسفی 33

Categories
az nou sabz va taze shawim

سیاه مشق های روزانه یک فیلسوف – بخش دوم – صفحه ۶۶ – ۶۹

(If you visit the site with a cell phone you may have problems viewing this scanned text.)

منوچهر جمالی : سیاه مشق های روزانه یک فیلسوف – بخش دوم
صفحه ۶۶ – ۶۹